Nga: Ahmed Al-Sheikh
Ja ku jam…
Një degë e dobësuar nga stuhitë e fatit
Eci me zemër të rëndë, duke kaluar urën e premtimeve të tua
Ku është muri ku mund të mbështetem?
Ja ku jam përsëri…
Një pemë e thyer nga erërat e pikëllimit
Eci, me zemër të thyer, mbi urën e kujtimeve të tua
Dhe korbitë e pendimit rrotullohen të gjitha rreth pëllëmbës sime.
Dhe e pyes veten… Pse të fajësova!
